„Utoya, 22 lipca” – „Utøya 22. juli”

 

 

MV5BNjJhZDBkOWQtNGY0YS00YWY0LWEwYjUtMmJhYjQ5ZGY2OWJkXkEyXkFqcGdeQXVyMTMxODk2OTU@._V1_

 

Zbliża się 8 rocznica tragicznych wydarzeń w Norwegii. Tak się  złożyło, iż powstały dwa filmy pełnometrażowe oparte na tych właśnie wydarzeniach. Jeden został nakręcony przez stację Netflix o tytule „22 lipca” drugi natomiast, to produkcja Norweska o tytule „Utøya 22. juli”. Ja skupię się na tytule ostatnim, gdyż jestem po jego seansie. Wszyscy zapewne dobrze pamiętamy te tragiczne wydarzenia, które zaczęło pojawiać się w mediach odnośnie całego wydarzenia. Własnie tego dnia 22 lipca 2011 roku w centrum Oslo najpierw wybucha bomba w samochodzie pułapce w dzielnicy rządowej. Tak naprawdę ten wybuch miał odwrócić uwagę wszystkich na to, co miało wydarzyć się w późniejszym czasie. Jak się okazało podstawowym celem zamachowca była młodzież związana z norweską Partią Pracy, która spędzała wolny czas na niedaleko położonej wyspie Utøya. Właśnie ta przynależność miało wielkie znaczenie dla zamachowca. Breivik, to prawicowy ekstremista o własnej ideologi, która prowadziła do  oddania Norwegom Norwegii rdzennym mieszkańcom. Wcześniej przed wydarzeniami opublikował swoją Europejską Deklarację Niepodległości. Tego dnia, 22 lipca, własnie ten człowiek bez żadnych skrupułów rozpoczął krwawe polowanie.  Reżyser filmu Erik Poppe swoim obrazem dokonuje rekonstrukcji wydarzeń na wyspie, ale robi to w sposób personalny. Wybiera jedną osobę, młodą dziewczynę o imieniu Kaja. Właśnie Ona staje się dla nas przewodnikiem po tych nieszczęśliwych w skutkach wydarzeniach. Tym sposobem odczuwamy w mocniejszy sposób zniszczenia mentalne, fizyczne, wchodzimy w głąb umysłów tych młodych ludzi, którzy zostali nagle zaatakowani. Zamachowiec traktuje wszystkich jak swoją zwierzynę łowną strzelając do wszystkiego co się rusza. Forma kręcenia jest także odpowiednio dopasowana do zamierzenia obrazu. Kamera nie odstępuje Kaji na krok, jest z Nią w każdym momencie całego zajścia, który trwa 72 minuty. Stajemy się świadkami śmierci wielu młodych uczestników tego obozu jak i ucieczki przed zamachowcem. Paniczne poszukiwanie miejsca, by się ukryć przed kulami z każdą minutą działa na widza. To zło w postaci zamachowca otacza całą przestrzeń. Co istotne w tym filmie, twórca nie określa nam w żaden sposób oprawcy. Nie pada w całym filmie nazwisko, czy to w dialogach czy też w samym końcowym podsumowaniu filmu. Wręcz można napisać iż to symboliczne działanie, by nie wypowiadać imienia tego potwora. Gdyż jak inaczej nazwać takiego człowieka, który po całym zajściu nie ukazuje skruchy i potwierdza, ze jeżeli miałby zrobić drugi raz to sami, to nie zawahałby się ani przez sekundę.

Film „Utøya 22. juli” to także nie jest obraz wypełniony krwawa jatką, tutaj nie pokazuje nam się dosłownie każdego morderstwa. Cala groza budowana jest przez oczy Kaji, momenty które się dzieją działają na widza elektryzująco. Sama postać tej dziewczyny, to ukazanie młodego człowieka, który styka się z takim bestialstwem. Celem jest znalezienie siostry w tym chaosie, co nie jest prosta sprawą, przy tym jest to także ratowanie siebie samego przed śmiercią. Kluczowe w tym jest to, ze Kaja wręcz upada, praktycznie dosłownie dążąc do swojego celu. Rozmowa z matką gdzie żegna się z rodzicami, walka o przetrwanie, szukanie schronienia, to prowadzi do tego że czujemy tą historię w głębszym poziomie. Zaczynamy się zastanawiać nad istota człowieczeństwa w takich momentach, które nie mają logicznego wytłumaczenia. Mamy tutaj jeszcze inny dodatkowy czynnik. Kaja, jako osoba sama pokrzywdzona, stara się być na ile jest to możliwe oparciem dla innych osób napotkanych w lesie. Bardziej pochyla się nad losem innych osób, niż własnym. Scena gdzie wpada na ranną dziewczynę, młodszą od niej, jest dosyć przejmująca. Poprzez pocieszenie jest z Nią do samego końca, gdy życie z niech uchodzi. Dziewczyna umiera, dzwoni telefon a na wyświetlaczu pojawia się napis mama, mocna scena.

Tego typu filmy nie są całkowicie łatwe w odbiorze, gdyż wiemy że to miało miejsce na prawdę i cały czas zastanawiamy się jak człowiek może być zdolny do takich czynów. Niestety taki mamy świat, że przekonania pchają wiele ludzi do sytuacja dla nas niezrozumiałych. Tego dnia w ciągu tych 72 godzin na wyspie Utøya zginęło 69 młodych ludzi oraz 8 podczas wybuchu samochodu pułapki. Było to 41 dziewcząt oraz kobiet i 36 mężczyzn i chłopców. Najmłodsze ofiary zamachu miały po 14 lat. Za ten czyn Breivik dostał TYLKO 21 lat więzienia.

 

 

 

 

 

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Google

Komentujesz korzystając z konta Google. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj /  Zmień )

Połączenie z %s